Slaviction.com

Twoje słowiańskie miejsce w sieci

Nawłoć pospolita
Słowianie Słowiański zielnik

Nawłoć pospolita – złota dziewica pól

Złotnik, złota dziewica, polska mimoza, a mówiąc najprościej, nawłoć pospolita. Czym jest ta niepozorna roślina o żółto-złotych kwiatach, jakie ma zastosowanie i jak była wykorzystywana w przeszłości?

Zanim przejdziemy do konkretnych właściwości, powiedzmy sobie, czym tak właściwie jest nawłoć pospolita (Solidago virgaurea L.)?

Nawłoć pospolita jest wieloletnią rośliną zielną, o krótkich kłączach i licznych długich korzeniach. Łodygi są proste, osiągają wysokość do 1 metra, słabo rozgałęzione, obłe przy tym słabo owłosione. Dolne liście są jajowato-podłużne, szypułkowe, piłkowate, górne natomiast lancetowate, całobrzegie. Posiada złoto-żółte, drobne kwiaty zebrane na wierzchołku łodygi w wiechowate grona.

Występowanie

Powszechnie występuje w niemal całej Europie oraz w strefie umiarkowanej Azji. Najczęściej występuje w suchych lasach, zaroślach, na skrajach dróg oraz pól, zboczach, miedzach i wrzosowiskach.

Kwitnienie

Nawłoć pospolita kwitnie od lipca do października (przeważnie od lipca do końca sierpnia, w zależności od miejsca występowania).

Właściwości lecznicze

Nawłoć może być stosowana zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, odtruwające, rozkurczowe, przeciwbólowe, napotne, przeciwobrzękowe i moczopędne.

Skład chemiczny

Flawonoidy, około 8% garbników pirokatechinowych, kwa­sy wielofenolowe, około 1% saponin, do 0,7% olejku ete­rycznego, gorycze, olejki, śluz, cukry, sole mineralne oraz bliżej nieznane alkaloidy.

Uprawa

Nawłoć pospolita nie ma zbyt dużych wymagań w kwestiach uprawy. Roślina lubi wilgotną glebę oraz słoneczne stanowisko, choć równie dobrze poradzi sobie w półcieniu. Podczas uprawy pamiętać należy, iż nawłoć jest niezwykle ekspansywna i może stanowić zagrożenie, dlatego zaleca się sadzenie jej w oddaleniu od pozostałych kwiatów. Nadaje się do uprawy w doniczkach.

Należy pamiętać o jej regularnym podlewaniu, gdyż źle znosi suszę. Późną jesienią, po okresie kwitnienia, warto ściąć pędy przy samej ziemi, przez co kolejne kwitnienie będzie bardziej okazałe.

By Sten Porse – Own work, CC BY-SA 3.0

Zbiór

Zbiór nawłoci należy wykonywać na początku jej kwitnienia, ścinając górne części pędów o maksymalnej długości 30 cm (lub ok. 1/3 długości rośliny w przypadku niższych okazów). Ziele suszymy w przewiewnym pomieszczeniu rozłożone cienką warstwą. Przy wykorzystywaniu suszarki do ziół, temperatura nie powinna przekraczać 40 stopni. Gotowy surowiec przechowujemy w suchym miejscu.

Zastosowanie

Nawłoć stosuje się wewnętrznie w stanach zapalnych dróg moczowych, pomocniczo w kamicy moczowej oraz skazie moczanowej. Znajduje zastosowanie również w nieżycie żołądka i jelit, nadmiernej fermentacji, drobnych krwawień z naczyń włosowatych. Oczyszcza organizm.

Zewnętrznie nawłoć stosuje się w przypadku stanów zapalnych i zakażeń jamy ustnej oraz gardła, sromu i pochwy, stanów zapalnych i zakażeń skóry. Zmniejsza świąd, pomaga w przypadku wystąpienia obrzęków.

Przeciwwskazania

Ziele nawłoci należy do ziół bezpiecznych, które bardzo rzadko wywołuje jakiekolwiek niepożądane reakcje organizmu. Nie należy jednak podawać nawłoci dzieciom poniżej 12 roku życia, chyba że takie jest zalecenie lekarza.

Nie ma badań, które mówią o niebezpieczeństwie korzystania z nawłoci przez kobiety w ciąży oraz w trakcie karmienia piersią, ale również w tym przypadku nie należy stosować nawłoci bez konsultacji z lekarzem.

Przykłady zastosowania nawłoci

Napar

Łyżkę ziela nawłoci zalewamy szklanką wrzącej wody i odstawiamy pod przykryciem na 15 minut. Napar pijemy powoli, 2-3 razy dziennie na około 20 minut przez posiłkiem.

Odwar

1,5 łyżki ziela nawłoci zalewamy szklanką wody, doprowadzamy do wrzenia, po czym gotujemy na wolnym ogniu przez około 5 minut. Odstawiamy pdo przykryciem na 10 minut, po czym odcedzamy. Odwar nadaje się do przepłukiwania jamy ustnej oraz do wykorzystywania przy okładach i do przemywania skóry.

Od czasów średniowiecza nawłoć wykorzystywana była do barwienia tkanin na żółte odcienie. W dzisiejszych czasach nadal znaleźć można rękodzielników, którzy przy tworzeniu swoich wyrobów wykorzystują do farbowania właśnie nawłoć.

..

Bibliografia
1. A. Czarnowski „Zielnik lekarski” Księgarnia J. Przeworskiego, Warszawa 1938

2. C. Trąba, K. Rogut, P. Wolański „Rośliny dziko występujące i ich zastosowanie”, Rzeszów 2012

3. „Ziołolecznictwo”, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1982

4. E. Kuźniewski, J. Augustyn-Puziewicz „Przewodnik ziołolecznictwa ludowego”. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa – Wrocław 1986

5. W. Poprzęcki „Ziołolecznictwo”, Wydawnictwo Spar, Warszawa 1990

Zdjęcie główne: By Benjamin Zwittnig – CC BY 2.5 si

Koniecznie sprawdź:

Wpadnij na naszego Instagrama i Facebooka 😉